20 Ιουλ 2005

Στη Μήλο με βέσπα - Diarios de Motocyclades


«Αρκετά με τα Βαλκάνια, θέλω κάτι καλοκαιρινό!» είπε ο αρχισυντάκτης του Fresh και το Πηδάλιο καβάλησε μια αυτόματη βέσπα 125 κυβικών, άλλαξε λάδια, κοίταξε τα ελαστικά και σάλπαρε προς τις Κυκλάδες. Εν πλω η σκέψη μου τριγύριζε γύρω από όλα όσα συνοδεύουν τις αναφορές για το πεταλοειδές νησί – όμορφες παραλίες, σπάνια χρώματα, Σαρακηνοί πειρατές, ηφαιστειογενές τοπίο, ήπιος τουρισμός, ορυκτός πλούτος αλλά και το ομορφότερο πράγμα που βγήκε ποτέ από τα σπλάχνα της Μήλου, η Αφροδίτη της. Αφού όμως η τελευταία έχει μετακομίσει στο Παρίσι τον τελευταίο καιρό, αποβιβάστηκα στο λιμάνι του Αδάμαντα για να διαπιστώσω τα υπόλοιπα


Η Ιστορία δεν τσιγκουνεύεται σε γεγονότα όταν μιλάει για την Μήλο– δεν είναι λίγοι άλλωστε οι ιστορικοί ερευνητές οι οποίοι την συνδέουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ακόμη και με τη θρυλική Ατλαντίδα. Κατοικημένη από τα προϊστορικά χρόνια, στην περιοχή της Φυλακωπής, γνώρισε μεγάλο πλούτο εξαιτίας της εξόρυξης και του εμπορίου του οψιδιανού, με τον οποίο οι Μήλιοι τότε έφτιαχναν εργαλεία και τώρα σουβενίρ. Έμεινε στην Ιστορία για τον περίφημο διάλογο Αθηναίων – Μηλίων, διαχρονικός και επίκαιρος μέχρι σήμερα, αφού θεωρείται η επιτομή της δύναμης του ισχυρού. Αδύναμοι όπως ήταν οι Μήλιοι πέρασαν κάμποσα χρόνια κάτω από την κυριαρχία των Αθηναίων, των Σπαρτιατών, των Ρωμαίων, και πάει λέγοντας, ακολουθώντας την γενικότερη ιστορία των Κυκλάδων. Σταδιακά οι οικισμοί μετακόμισαν σε υψώματα όπως αυτό της Πλάκας, καθώς το νησί, όντας από τα πρώτα που συναντά κανείς όταν εισέρχεται στο Αιγαίο από τα νοτιοδυτικά, μετατράπηκε σε καταφύγιο πειρατών αλλά και σε κύριο διαμετακομιστικό σταθμό του πειρατικού εμπορίου όλης της Μεσογείου.

Το Κλέφτικο στα νοτιοδυτικά και ο Παπάφραγκας, δίπλα στη Φυλακωπή, ήταν παλαιότερα τέλεια προσωρινά λιμάνια πειρατών, και σήμερα από τις πιο γνωστές παραλίες. Από τα μηλέϊκα λημέρια των κουρσάρων όμως, την παράσταση κλέβει το Σαρακήνικο. Αποτελούμενο από μια σειρά κατάλευκων βραχωδών κολπίσκων, που ο άνεμος και η θάλασσα τα έχουν σμιλέψει με καλλιτεχνική μαεστρία, το Σαρακήνικο δίνει την εντύπωση ενός σεληνιακού τοπίου που βρέχεται από θάλασσα. Υποθέτω ότι αν υπήρχαν παραλίες στο φεγγάρι, θα ήταν κάπως έτσι. Δίπλα από το Σαρακήνικο μπορείτε να θαυμάσετε και τα εντυπωσιακά απομεινάρια μιας τραγωδίας, του ναυαγίου του πλοίου Afrika. Έμεινε ακυβέρνητο στα ανοιχτά της Ύδρας τον Δεκέμβριο του 2003, παρασύρθηκε από την θαλασσοταραχή έως τη Μήλο και, αφού ένα ελικόπτερο έσωσε το πλήρωμά του, το καμποτζιανό σκαρί έπεσε στα βράχια σπάζοντας στα δύο.
Οι παραλίες όμως δεν σταματούν εδώ. Το ηφαιστειογενές παρελθόν της Μήλου την έχει προικίσει με δεκάδες ακτές που διαφέρουν σε σχήμα και χρώματα. Η Φυριπλάκα στον νότο είναι από τις ομορφότερες, με τουλάχιστον 1 χιλιόμετρο μήκος, μια πολύχρωμη πλαγιά στην πλάτη της και έναν τεράστιο κόκκινο βράχο να χωρίζει το παρθένο, ανέγγιχτο κομμάτι από το ανεπτυγμένο με τις ξαπλώστρες και το συμπαθητικό reggae beach bar. Ο δρόμος που οδηγεί εκεί περνά από ένα εντυπωσιακό σύγχρονο ορυχείο, που από την ακτή φαντάζει σαν ένα λευκό ζιγκουράτ (σ.σ. βαβυλωνιακή κλιμακωτή κόλουρος πυραμίδα) από άμμο, και καταλήγει σε μια διχάλα η οποία θέτει και το σημαντικότατο δίλημμα. (Φυρι)Πλάκα ή Τσιγκράδο; Το τελευταίο είναι μια παραλιούλα 50 μέτρων όπου παλιά έφτανες κάτω κρατώντας ένα σκοινί κατά μήκος (ή βάθος) του γκρεμού. Μετά από ένα ατύχημα όμως, τοποθετήθηκε άμμος και η παραλία από μυστική έχει αναδειχθεί σε μαγνήτη επισκεπτών. Η ειρωνεία είναι ότι, ενίοτε, η τέλεια ακουστική του κολπίσκου ταράζει την ηρεμία και την γαλήνη της απομόνωσης αφού μπορείς να ακούσεις τα πάντα από τους υπόλοιπους λουόμενους. Από ακούσματα που προκαλούν γέλιο (τα ζευγάρια που προσπαθούν να κατέβουν κουβαλώντας την μισή τους προίκα είναι must!) μέχρι διάλογους που σε κάνουν να εύχεσαι να επανέλθει επιτέλους εκείνο το σκοινί του γκρεμού.

- Αχ, τι ωραία είναι εδώ! Κάτσε να στείλουμε ένα MMS στην Αθηνά!
- Τα έχει ενεργοποιήσει;
- Ναι, μου είπε ότι μπορεί να λαμβάνει. Να στείλουμε και στον Γιώργο!
- Τα έχει ενεργοποιήσει;
- Να τον πάρουμε ένα τηλέφωνο και να τον ρωτήσουμε!... Ωχ! Δεν έχει κάλυψη! Γαμώτο!


Με την πλειονότητα των κατοίκων να μην εξαρτάται αποκλειστικά από τους επισκέπτες του νησιού, η Μήλος προσφέρει ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα ήπιου τουρισμού στο Αιγαίο, παρ’ όλο το «μπαμ» που έκανε το νησί πριν από 4-5 χρόνια. Η σύγχρονη εξορυκτική δραστηριότητα προσφέρει στο νησί την πολυπόθητη «αναπτυξιακή ισορροπία», το τρένο της οποίας έχουν χάσει προ πολλού συγγενικά κυκλαδίτικα νησιά όπως η Μύκονος και η Σαντορίνη. Και είναι χαρακτηριστικό επίτευγμα των Μηλίων, το πώς συνέδεσαν την εξορυκτική δραστηριότητα με τον τουρισμό. Το Γεωλογικό Μουσείο του Νησιού διαθέτει μεγάλη συλλογή από δείγματα των εγκάτων της Μηλίας γης και, αν και αποτελεί το δεύτερο σε προβολή μουσείο του νησιού, είναι από τα πιο πρωτότυπα επισκέψιμα σημεία. Στις ταβέρνες του Παλιοχωρίου μαγειρεύουν φαγητά στη στάμνα τα οποία ψήνονται σε φυσικούς ηφαιστειακούς φούρνους-πηγάδια, σκαμμένα σε μερικά μόλις μέτρα βάθος. Αλλά ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον ίσως να παρουσιάζει το ζωντανό μουσείο των εγκαταλελειμμένων ορυχείων στις Θειάφες. Αν τολμήσετε να πάτε, τουλάχιστον μην διαβείτε τον κακοτράχαλο δρόμο με βέσπα όπως ο συντάκτης-φακίρης αυτού του άρθρου και οπωσδήποτε, παρακάμπτοντας την σχετική απαγόρευση, αποζημιώστε τον εαυτό σας με μια βουτιά στη θεϊκή παραλία.

Στα υπόλοιπα πράγματα που μπορείτε να κάνετε στη Μήλο συγκαταλέγονται ένας καφές με μια γουλιά ηλιοβασίλεμα κάτω από το κάστρο της Πλάκας, φαγητό στα ταβερνάκια της Τρυπητής και της Πλάκας (ακόμα έχω την γεύση από τα πιταράκια και την ροβυθάδα), επίσκεψη στο πολύχρωμο Κλήμα και μια μονοήμερη βόλτα με καραβάκι για να δείτε ότι δεν προσεγγίζεται από ρόδες. Αν πάλι κουραστήκατε ήδη να γυρίζετε, τότε κάντε απλώς το αυτονόητο. Μπάνιο, μπάνιο, μπάνιο!


Δεν υπάρχουν σχόλια: