20 Αυγ 2005

Γενεύη: επίσκεψη στην "Προτεσταντική Ρώμη"

Έτος 2005. Όλη η ηπειρωτική Ευρώπη βρίσκεται στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Όλη; Όχι ακριβώς! Απέχοντας χιλιάδες μίλια από τα στρατόπεδα Πετιμπονούμ, Ακουαριούμ, Λαβδανούμ και Μπαμπαορούμ, ένας ορεινός θύλακος αντιστέκεται ακόμη και θα αντιστέκεται για πάντα στις γεωπολιτικές συστρατεύσεις. Το Πηδάλιο επισκέφθηκε την πάντα ουδέτερη Ελβετία και αναφώνησε Veni, vidi, αλλά όχι vici!


Σημείο αναφοράς, και προσανατολισμού, της πόλης είναι η λίμνη της, με την παραλία για τα καλοκαίρια, το ανακαινισμένο παλιό εργοστάσιο στην μια άκρη, την ευρύχωρη μαρίνα και τις πάπιες, διεθνή σύμβολα επιπλέουσας νωχελικότητας. Από την βόρεια ακτή της, και κοιτάζοντας προς τα νότια, μια σειρά από αλπικές κορυφές κάνουν την εμφάνιση τους, με την μεγαλύτερή τους να ονομάζεται κυνικά από τους Ελβετούς ως το γιαπωνέζικο Λευκό Όρος. Έπειτα από τις ορδές τουριστών που ρωτούσαν επίμονα για την υψηλότερη κορυφή των Άλπεων, οι κάτοικοι της Γενεύης απηύδησαν και αποφάσισαν να δείχνουν το συγκεκριμένο βουνό σε όσους έχουν σχιστά μάτια, μία βιντεοκάμερα και δύο φωτογραφικές μηχανές, ενώ ενίοτε το αστείο πουλάει και σε αμερικανούς.

Την παράσταση στο κέντρο κλέβει αναπόφευκτα το σήμα κατατεθέν της Γενεύης, ο υδάτινος πίδακας (Jet d’ Eau γαλλιστί). Παρών στην πόλη από το 1886 έως σήμερα, αν και με διάφορες μορφές, ο πίδακας αυτός είναι εξίσου εντυπωσιακός με την μετάφρασή του σε αριθμούς. Πεντακόσια λίτρα νερού εκτινάσσονται κάθε δευτερόλεπτο από την βαλβίδα στο έδαφος και με ταχύτητα 200 χλμ/ώρα σκαρφαλώνουν στα 140 μέτρα, σχηματίζοντας μια υδάτινη στήλη που είναι ορατή τόσο από διάφορα σημεία της πόλης, όσο και τα διερχόμενα αεροπλάνα. Εάν σε αυτή την εξίσωση υπολογίσετε και τον νόμο της βαρύτητας τότε θα καταλάβετε γιατί ακόμα και στις πιο άνυδρες ημέρες, θα υπάρχουν πάντα μερικές χιλιάδες ιπτάμενα λίτρα νερού πάνω από την Γενεύη. Για το απόλυτο ντους, δεν έχετε παρά να πλησιάσετε!

Αν και έχει περάσει πολύς καιρός από την εποχή της Μεταρρύθμισης, τότε που ο Καλβίνος κλήθηκε στην Γενεύη για να δημιουργήσει ένα θεοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, η κληρονομιά που άφησε είναι κρυμμένη πίσω από τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Πού να το πίστευε, αυτός που συνδύασε με παραγωγικό τρόπο την θρησκευτική ευλάβεια με την οικονομία, την πολιτική και την δημόσια διοίκηση, ότι κάποτε το όνομά του θα γινόταν μάρκα μπύρας! Χάρη στις ιδέες του πάντως, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 4 αιώνων, χιλιάδες προτεστάντες βρήκαν καταφύγιο στην Γενεύη, θέτοντας παράλληλα τις βάσεις για έναν ανεπανάληπτο πλούτο. Σήμερα η πόλη κατοικείται κυρίως από γαλλόφωνους Ελβετούς, χιλιάδες διπλωμάτες, εργαζόμενους στον ΟΗΕ και στους 190 διεθνείς οργανισμούς που έχουν γραφεία τους εκεί, μια σημαντική μειονότητα πορτογάλων και έναν αδιευκρίνιστο αριθμό αόρατων Αράβων. Οι τελευταίοι λέγεται ότι ξοδεύουν αμύθητες περιουσίες, μένουν σε πανάκριβα σπίτια μέσα στο πράσινο και με θέα την λίμνη, δημιουργώντας στην συντηρητική ζωή τους έκλυτα διαλείμματα μακριά από τα μάτια του Αλλάχ, και των υπολοίπων.

Τα καλοκαίρια είναι ίσως η καλύτερη εποχή για να επισκεφτεί κανείς την Γενεύη. Το πράσινο που βρίσκεται σε κάθε γωνιά της πόλης είναι στα κέφια του, ο τουρισμός δίνει χρώμα στους ούτως ή άλλως πολυπολιτισμικούς δρόμους, και το Φεστιβάλ της Γενεύης (Fêtes de Genève) προσθέτει μελωδίες σε πολλές γειτονιές. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι ξένοι έρχονται στην πόλη για να ακούσουν μουσικές από όλο τον κόσμο, να χορέψουν, να φάνε φοντύ (ελβετική σπεσιαλιτέ με λιωμένο τυρί σερβιρισμένο μέσα στην κατσαρόλα) ή να δοκιμάσουν από κάποιο κιόσκι μια έθνικ σπεσιαλιτέ του δρόμου λούζοντάς την έπειτα με τοπική μπύρα. Η καρδιά του φεστιβάλ χτυπά στο πάρκο Bastions, υπό το βλέμμα των επιβλητικών αγαλμάτων των Μεταρρυθμιστών. Τα πρωινά μια βόλτα στο πάρκο συνοδεύεται συνήθως και από ένα πέρασμα μέσα από την πανέμορφη παλιά πόλη, με τις δεκάδες σημαίες του καντονιού, την τέχνη που βρίσκεται παντού, τα παλιά ωρολογοποιεία και τα αμέτρητα παλαιοπωλεία. Απαραίτητη η στάση στην πύλη της παλιάς πόλης δίπλα από την οποία μπορείς να έχεις μια πανοραμική άποψη της λίμνης και παράλληλα να κάθεσαι στο μεγαλύτερο παγκάκι του κόσμου, μήκους μερικών δεκάδων μέτρων!

Το ενδιαφέρον παράδοξο με την Γενεύη είναι ότι οι στρατιές με τα κοστούμια, τα ταγέρ, τα σπορ αμάξια με τις διπλωματικές πινακίδες και τις λιμουζίνες, συμβιώνουν αρμονικά με πλήθη νέων που τριγυρνούν ανέμελα στην Boulevard des Philosophes και κινούνται με ποδήλατα, σκειτμπορντ και ρόλερ. Και κάθε τόσο μπορεί να δει κανείς μια πορεία κατά της παγκοσμιοποίησης, που λόγω του μεγέθους της φαντάζει ακόμη και ως μια παρέα. Μετά από μερικά χρόνια, μεγαλώνουν και αυτοί, και ράβουν με τη σειρά τους το σακάκι τους. Σε γενικές γραμμές πάντως η Γενεύη δύσκολα σε κάνει να την νιώσεις δική σου. Οι περισσότεροι κάτοικοι της μένουν για 2-3 χρόνια εκμεταλλευόμενοι μια βραχυπρόθεσμη επαγγελματική λύση, ενώ δεν είναι λίγοι και αυτοί που εργάζονται στην Γενεύη αλλά μένουν από την άλλη πλευρά των γαλλο-ελβετικών συνόρων, μισή ώρα δρόμος καθημερινά, για λόγους φορολογίας.

Ναι! Η Γενεύη είναι όντως ένας πληκτικός παράδεισος, ένα αστικό σανατόριο σε σύγκριση με τις τσιμεντένιες ζούγκλες άλλων χωρών. Γι’ αυτό και ο επισκέπτης, για να την χαρεί, πρέπει απλώς να ‘αράξει’, να το πάρει το θέμα… χαλαρά. Κι αν δεν αρχίσει να επιδίδεται σε όργια βουτώντας στο φοντύ όπως ο Οβελίξ, μπορεί απλώς να φιλοσοφήσει λίγο την ζωή θέτοντας το υπαρξιακό ερώτημα: Γιατί έχει τόσες τρύπες το τυρί;

2 σχόλια:

Σοφία είπε...

Πολύ όμορφη παρουσίαση μιας εξαιρετικά βαρετής πόλης. Μου έβαλες ιδέες με τα Fêtes de Genève.
(Τι τραβάω κι εγώ...)
Η φωτογραφία με τον υδάτινο πίδακα είναι όλα τα λεφτά!!

Epikouros είπε...

Ακριβώς αυτός ήταν ο σκοπός μου.. έπρεπε να γράψω για την Γενεύη που όμως την θεωρούσα βαρετή.. Ο πίδακας ήταν κόλλημα, μπορούσες να τον κοιτάζεις για ώρες. Οι Fêtes de Genève είναι γαμάτες-ωραίο κλίμα, πολύχρωμο.. αλλά μετά τις 11 ψάχνεις να βρεις πού πήγε ο κόσμος! :-)