29 Ιουν 2006

Οι τερατογενέσεις της Eurovision

Εντάξει! Την είδαμε και αυτή την τερατωδία! Κατέβηκαν τα Ορκ από την χώρα των Φίννων με τις χίλιες λίμνες και με την ροκιά-ορκιά τους το σήκωσαν. Οι Φινλανδοί φιναλίστ τα πήγαν φίνα στο φινάλε. Αλληλούια, ζήτω η Μέση Γη! «Το πολύτιμό μου!», όπως έλεγε και ο Σμήγκολ. Κατά τ’ άλλα ζήσαμε ένα εκθαμβωτικό πανηγύρι με την επιθεώρηση του Δωδεκαθέου, τον θίασο της Φαιστού και τους παραδοσιακούς ψηφοσυσχετισμούς που κρατούν την πολιτική εντός του παιχνιδιού της Eurovision. Ειδικά για αυτό το τελευταίο, η πολύχρονη ιστορία της Eurovision διαθέτει αρκετό υλικό για να γραφτούν terrabytes κειμένου.


Οι Σκανδιναβικές χώρες επαλήθευσαν την γεωγραφική και ψυχολογική απομόνωσή τους από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι Γιουγκοσλαβικές μας έκαναν να αναρωτηθούμε γιατί αλληλοσκοτώνονταν τόσα χρόνια αφού αγαπιούνται τόσο, η Ανδόρα έδωσε το 12άρι στην Ισπανία επειδή για άλλη μια χρονιά δεν κατάφερε να το δώσει στην Καταλονία, οι πρώην Σοβιετικές χώρες έπαιξαν το «Ω Μαριάμ Μαριάμ» με τις ψήφους τους δίνοντας η μια στην άλλη τα καθιερωμένα πρώην συντροφικά κομπλιμέντα και η Κύπρος έμεινε πιστή στις επιταγές του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος. Και όταν ο Γκάνταλφ της ελληνικής ραδιοτηλεόρασης, Αλέξης Κωστάλας, κλήθηκε να δώσει το δικό μας «ντουζ πουάν», φοβήθηκα πραγματικά ότι από συνήθεια θα το έδινε στην μεγαλόνησο!

Η πολιτική όμως δεν εισέρχεται τερατωδώς στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού μόνο κατά την τελική ψηφοφορία αλλά, σε ορισμένες γωνιές της Ευρώπης, Eurovision σημαίνει Πολιτική από την αρχή της προετοιμασίας. Πριν από πολλά χρόνια οι Γερμανοί είχαν στείλει το τραγούδι Brandenburg Tor, που μιλούσε για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών, ενώ πιο πρόσφατα η Ουκρανία έστειλε το δικό της τραγούδι σχετικά με την πορτοκαλί επανάσταση. Σαν να στέλναμε εμείς τη δεκαετία του ’80 το Carmina Burana. Φέτος η Κύπρος είχε μια πρωτότυπη εμπειρία. Όταν η τραγουδίστρια της Κύπρου Ανέτ μετέβη στην Τουρκία για να προωθήσει το τραγούδι της, η κρατική τηλεόραση αρνήθηκε να την φιλοξενήσει καθώς έτσι θα αναγνώριζε εμμέσως την Κυπριακή Δημοκρατία. Το αποτέλεσμα ήταν η Ανέτ να επιδείξει τα φωνητικά της προσόντα μόνο σε ιδιωτικά κανάλια της γείτονος.


Το Κοσσυφοπέδιο είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Η περιοχή αυτή, αποτέλεσμα τερατογένεσης με γονείς τις ΗΠΑ και τις διεθνείς γεωπολιτικές συνθήκες, αποτελεί θεωρητικά τμήμα της Σερβίας αλλά πρακτικά είναι ένα ημι-αυτόνομο προτεκτοράτο. Θεωρητικά λοιπόν οι τραγουδιστές από το Κοσσυφοπέδιο θα έπρεπε να μεταβούν στο Βελιγράδι για να διαγωνιστούν με τα υπόλοιπα σερβικά τραγούδια, όμως κάτι τέτοιο στην πράξη είναι αδύνατο. Και αυτό γιατί αφενός κανένας σέρβος δεν θα επέτρεπε σε ένα αλβανόφωνο τραγούδι να τον εκπροσωπήσει, αλλά και αφετέρου κανένας κοσοβάρος δεν θα ζητούσε την έγκριση του Βελιγραδίου γιατί κάτι τέτοιο θα νομιμοποιούσε την σερβική εξουσία στο Κοσσυφοπέδιο. Για αυτόν τον λόγο, οι τραγουδιστές από την πολύπαθη επαρχία, όπως το πιπινογκρουπάκι Flakareshat, πετάγονται έως τα γειτονικά Τίρανα και θέτουν υποψηφιότητα υπό την σημαία της μητέρας Αλβανίας.


Η Σερβία όμως είχε φέτος κι άλλον πονοκέφαλο, το μαυροβούνιο γκρουπάκι No Name. Πέρυσι στο Κίεβο, κατά τη διάρκεια κάποιων πανηγυρισμών, οι τραγουδιστές είχαν τυλιχθεί με την σημαία του Μαυροβουνίου αντί της Σερβίας, κάτι που εκλήφθηκε από ορισμένους Σέρβους ως έμμεση υποστήριξη προς την ιδέα της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου από τον χαλαρό συνασπισμό που διατηρεί με την Σερβία. Όταν λοιπόν στις 11 Μαρτίου, λίγες ώρες αφότου ο Μιλόσεβιτς βρέθηκε νεκρός στο κελί του, ψηφίστηκε στο Βελιγράδι ότι το ίδιο γκρουπ θα εκπροσωπούσε την Σερβία-Μαυροβούνιο στην Αθήνα, ξέσπασε σάλος. Το κοινό αντέδρασε ακραία πετώντας μπουκάλια και φωνάζοντας «Κλέφτες!». Αιτία, εκτός από το περυσινό παρατράγουδο, ήταν και το γεγονός ότι μερικές ώρες μετά την Eurovision στην Αθήνα οι Μαυροβούνιοι θα καλούνταν να ψηφίσουν σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της χώρας τους. Όπερ και εγένετο! Κάπως έτσι, η Σερβία αναγκάστηκε να αποσύρει τελικά την υποψηφιότητά της, προς χαρά βέβαια των υπόλοιπων πρώην γιουγκοσλαβικών χωρών που μοιράστηκαν τις ψήφους της. Και μιας που το δημοψήφισμα έδειξε τελικά ότι η πλειοψηφία των πολιτών του Μαυροβουνίου επιθυμούν μια ανεξάρτητη πορεία από τούδε και στο εξής, δεν αποκλείεται του χρόνου στο Ελσίνκι οι No Name να κονταροχτυπηθούν επί σκηνής με την ίδια την Σερβία. Όπως είπε και ο Sabrija Vulic της τηλεόρασης του Μαυροβουνίου, «Η Γιουγκοσλαβία διαμελίσθηκε με τα όπλα, η Σερβία και το Μαυροβούνιο θα χωριστεί από τραγούδια».

Δεν υπάρχουν σχόλια: