20 Ιουλ 2006

Ταλίνν - Η Νύμφη της Βαλτικής


Είναι σχεδόν απολύτως άγνωστη στο ελληνικό κοινό. Είναι μια μικρή πόλη 400.000 κατοίκων που της λείπουν μερικές ακόμα δεκαετίες για να σβήσει τα 900 της κεράκια. Τα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης αποτελούσε μια ασήμαντη πόλη λίγο πιο έξω από την Αγία Πετρούπολη, όμως σήμερα είναι το κέντρο μιας χώρας. Το Πηδάλιο λοξοδρόμησε για λίγες μέρες προς το Ταλίν, την πρωτεύουσα της Εσθονίας και στέλνει αναφορά για το νεοεισελθέν «αστέρι» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το 1219 συνέβη κάτι αναπάντεχα συνταρακτικό σε αυτή τη γωνιά της Ευρώπης – κάτι που της άλλαξε την ιστορία για πάντα. Με πρόφαση να βοηθήσουν τις σταυροφορίες των Ευρωπαίων στους Αγίους Τόπους, οι Δανοί αποφάσισαν να επιτεθούν σε ένα εντελώς άσχετο σημείο (σ.σ. την Εσθονία), το οποίο και κυρίευσαν, προσηλυτίζοντας παράλληλα τον ντόπιο πληθυσμό. Το κάστρο όπου έγινε η μάχη ονομάστηκε για ευνόητους λόγους Castrum Danorum, το οποίο στην τοπική διάλεκτο έπρεπε να διατυπωθεί κάπως αλλιώς. Καθώς λοιπόν στα εσθονικά Tali σημαίνει δανέζικος και το Linn είναι το κάστρο, η πόλη ονομάστηκε Tallinn. Δανόκαστρο δηλαδή. Η πόλη πολύ σύντομα ενσωματώθηκε στους Τεύτονες Ιππότες, ήκμασε υπό το καθεστώς της Χανσεατικής Λίγκας και, όπως συχνά συμβαίνει με τις πλούσιες πόλεις, έγινε πειρασμός για τις γειτονικές χώρες. Τελικά η Εσθονία κατέληξε να αλλάζει χέρια περίπου κάθε 100 χρόνια όμως αυτό το γεωπολιτικό πινγκ-πονγκ την προίκισε με μια σπουδαία ομορφιά.



Το Vanalinn, η παλιά πόλη δηλαδή, μεταφέρει αυτόματα τον επισκέπτη σε χρόνια μεσαιωνικά, με τα πλακόστρωτα δρομάκια που μοιάζουν γέρικα χωρίς πλέον τον ήχο από τον καλπασμό των αλόγων. Το Raekoda, το Δημαρχείο, δεν θα σας ξεφύγει καθώς δεσπόζει με τον πανύψηλο πύργο του, χαρακτηριστικό των Δημαρχείων της Χανσεατικής Λίγκας. Στον ανεμοδαρμένο ανεμοδείκτη του υπάρχει ο θρυλικός φύλακας του κτιρίου, ο Vana Toomas (ο παλιοΘωμάς σε ελεύθερη μετάφραση) ο οποίος προφανώς έχει κάνει άριστη δουλειά μιας και το εν λόγω Δημαρχείο θεωρείται ότι είναι το παλαιότερο στην Ευρώπη. Η γύρω περιοχή είναι μαγική και απαιτεί μια νωχελική εξερεύνηση για να πιάσετε την ατμόσφαιρα. Να νιώσετε την υγρασία της Βαλτικής και να ακούσετε μια από τις πολλές εκκλησιαστικές χορωδίες. Να μυρίσετε το φρέσκο ψωμί στην Οδό του Άρτου (αναφορά στην μεσαιωνική συντεχνία των αρτοποιών) κι ας προέρχεται η σημερινή ευωδία από ένα σύγχρονο εστιατόριο. Να πάρετε μια κλεφτή ματιά από τον πύργο Kiek in de Kok (Ματιά στην Κουζίνα), τον μεσαιωνικό μεγάλο αδελφό που τώρα στεγάζει μια ιστορική και ενίοτε και φωτογραφική έκθεση.



Ανεβαίνοντας την ακρόπολη της Toompea αξίζει να επισκεφθείτε και 1-2 κτίρια εκτός από το να αποχαυνωθείτε στην μαγευτική θέα. Αν και η εσθονική δημοκρατία δεν φαίνεται να απειλείται στους καιρούς μας η ανεξαρτησία της χώρας το 1991 έφερε το riigikogu, το εσθονικό κοινοβούλιο δηλαδή, στο κεντρικό οχυρό της ακρόπολης μαζί με τον διπλανό πύργο του Hermann. Λίγο πιο δίπλα ο αναπαλαιωμένος καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νέφσκι αποτελεί μια λευκή μπαρόκ πινελιά στο υπόλοιπο μεσαιωνικό γκρι καμβά, δείγμα της άκομψης για κάποιους τσαρικής παρένθεσης στην ιστορία της περιοχής. Ο κατάλογος με τα αξιοθέατα συνεχίζεται και συνεχίζεται, αρκεί να έχετε χρόνο στη διάθεσή σας. Και αν προλάβετε να τα δείτε όλα, τότε δεν μένει παρά να πεταχτείτε σε ένα από τα εσθονικά νησιά της Βαλτικής, το Hiiumaa και το Saaremaa (αν δεν τα προφέρετε σωστά κινδυνεύετε να πάτε στην Ιαπωνία). Οι Σοβιετικοί φοβόντουσαν τόσο πολύ τις αποδράσεις των υπηκόων τους προς τη Δύση που μείωσαν σημαντικά επί 50 χρόνια τις μετακινήσεις προς τα νησιά αυτά, με αποτέλεσμα ο παραδοσιακός εσθονικός τρόπος ζωής να είναι σήμερα ανέγγιχτος από την «πρόοδο» που πραγματοποιήθηκε σε άλλες γωνιές της χώρας.



Το φαγητό στην Εσθονία μπορεί να σας φανεί λίγο παράξενο (ουσιαστικά πρόκειται για παντελώς άγνωστες σε εμάς συνταγές), προσωπικά θα το έλεγα ευχάριστα πρωτότυπο αν και λιγάκι βαρύ. Ευτυχώς η κληρονομιά των γερμανών Τευτόνων Ιπποτών πλανάται ακόμα στις εσθονικές κουζίνες και πάντα θα βρεις κάτι αναγνωρίσιμο όπως λουκάνικο ή σνίτσελ. Πάντως μην παραλείψετε ένα γεύμα στο μεσαιωνικότατο Olde Hansa όπου, για να μην χάσετε το feeling, το εστιατόριο δεν διαθέτει ηλεκτρισμό, μουσική (μόνο unplugged καταστάσεις) και άλλες μοντέρνες εφευρέσεις. Η σπεσιαλιτέ του είναι φιλέτο αρκούδας, μαριναρισμένο με σπάνια μπαχαρικά και ψημένο σε φωτιά προς τιμήν του Waldemar II, του θαραλλέου εκείνου Δανού βασιλιά που κατέκτησε το Δανόκαστρο. Μαζί με όλα αυτά, το Ταλίν έχει να προσφέρει και μια πολύχρωμη νυχτερινή ζωή, με το πολυπληθές νεανικό κοινό να περιφέρεται από τα μπαράκια των μεσαιωνικών καταγωγίων μέχρι τα κλαμπ που δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν τα δυτικοευρωπαϊκά αδελφάκια τους. Από τα πιο ενδιαφέροντα, το Von Krahli, το avant-garde θέατρο-μπαρ με φήμη που ξεπερνά τα σύνορα της Εσθονίας.


Και για να προσθέσω μια τελική, μαγική κατά κάποιο τρόπο, νότα αρκεί να σας πω ότι η καλύτερη εποχή για να επισκεφθεί κανείς το Ταλίνν είναι το θερινό ηλιοστάσιο του Ιουνίου. Τότε που ο ήλιος, λόγω του γεωγραφικού παραλλήλου, δύει μόνο για 3 ώρες και, εν μέσω ενός τρελού ξεφαντώματος, σου αφήνει ένα βαθύ ροδοκόκκινο χρώμα στον ουρανό, για να το αποκαλέσεις νύχτα.

Για μια δεύτερη γεύση από το Ταλίνν, ιδού το link με τις εντυπώσεις του Zouri.